Translate

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Τα Πάθη και η Ανάσταση

Αι Γενεαί Πάσαι

https://www.youtube.com/watch?v=oD659OZtRIs

και με την απίστευτη γλυκύτητα των φωνών του (θεϊκού) Χρόνη Αηδονίδη και Νεκταρίας Καραντζή:

https://www.youtube.com/watch?v=incnLk8rGts

                           Freiburg - βιτρώ του Freiburger Münster: στο Augustiner Museum

I.S. Bach - Johannes Passion:

https://www.youtube.com/watch?v=oBJ3cQ5uyE4


               Οι επόμενες φωτογραφίες είναι από πίνακες της National Gallery, Washington D.C.

                                                 Jacopo Palma Il Giovane, "Lamentation"

Pergolesi, Stabat Mater:

https://www.youtube.com/watch?v=9mrVZHPikqM

                                                                  Rembrand Workshop



Vivaldi, Stabat Mater:

https://www.youtube.com/watch?v=2XUC2MQ74DE

                                                        Andrea Solario


Verdi, Requiem:

https://www.youtube.com/watch?v=O4HPC7tSDaw

Brahms, Ein Deutsches Requiem:

https://www.youtube.com/watch?v=LydPLNdob1c

                                                 Ταπισερί με θέμα πίνακα του Bernard Van Orley



                                                                  Καλή Ανάσταση!

                                        https://www.youtube.com/watch?v=b_Bx3P5V_H0



Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

"Die Religiosität ist ein ungehobener Schatz im Menschen"

   Μεγάλη Πέμπτη αύριο. Ιδού κάποια υπέροχα έργα που φωτογράφησα στα 2 πρόσφατα ταξίδια μου:

                          Washington, National Gallery: Salvador Dali, "Ο Μυστικός Δείπνος"


          Washington, National Gallery: Ταπισερί - δυστυχώς δεν θυμάμαι από ποιον πίνακα



Freiburg - βιτρώ του Freiburger Münster, συντηρούνται και εκτίθενται στο Augustiner Museum


                                       Washington, National Gallery, έργο του Pietro Perugino


                                        Washington, National Gallery, έργο του Pietro Tacca



                                                       Freiburg, Augustiner Museum



Στις πτήσεις προς και από Washington, D.C., είχα μαζί μου για διάβασμα ένα καταπληκτικό βιβλίο που είχα αγοράσει από πολλούς μήνες ήδη, από όταν είχε κυκλοφορήσει στο εξωτερικό, αλλά που δεν είχα ακόμα αξιωθεί να διαβάσω: "Patrick Leigh Fermor. An Adventure", της Artemis Cooper. Κατά σύμπτωση, παρουσιαζόταν την περασμένη εβδομάδα η Ελληνική του μετάφραση, στο Μουσείο Μπενάκη, νομίζω. Διαβάστε το, είναι υπέροχο! Η συγγραφέας γράφει συναρπαστικά και η ζωή του πληθωρικού και σπουδαίου αυτού ανθρώπου ήταν ακόμα πιο συναρπαστική!

Επίσης, ένας συγγραφέας στον οποίο έχω ιδιαίτερη αδυναμία και του οποίου έχω διαβάσει τα περισσότερα έργα, είναι ο Αυστριακός Peter Handke. Στο Freiburg αγόρασα και ένα αξιολάτρευτο βιβλίο, το "Peter Handke im Gespräch mit Hubert Patterer und Stefan Winkler", Edition Kleine Zeitung. Οι συζητήσεις του με τους δύο αυτούς, ιδιαιτέρως καλλιεργημένους δημοσιογράφους, είναι απολαυστικές.

Ένα ελάχιστο απόσπασμα, που ταιριάζει και στις ημέρες αυτές:

"Viele Menschen sagen, sie brauchen keine Kirche für ihren Glauben, auch nicht den Gottesdienst. Wie ist das bein Ihnen?
Handke: Ich bin nicht einverstanden, wenn Leute sagen, ich gehe alleine und ich sammle mich in der Kirche. Das Wort Gottes muss gehört werden, die Zeremonie ist wichtig."

Και λίγο πιο κάτω:
"....Aber die Religiosität ist ein ungehobener Schatz im Menschen. Sie ist in allen drinnen, vor allem in den Kindern."








Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Washington DC - Μια πόλη με αρχοντιά



                                                      Η συνεδρίαση της επιτροπής μας


Και πάλι - από πιο μακριά! - το Ronald Reagan Building and International Trade Center. Ο δρόμος, τη διάβαση πεζών του οποίου βλέπετε, είναι η Pennsylvania Avenue - προχωρώντας δεξιά, όπως βλέπετε στη φωτογραφία, φθάνει κανείς στον Λευκό Οίκο. Δεν προχώρησα, δεν προλάβαινα, προτίμησα, σε κάποιες ώρες που είχα στη διάθεσή μου, να πάω στη National Gallery, στο Museum of American Art, στις κερασιές, στον Potomac (μου είπε ο αδελφός μου ότι υπάρχει ένα γνωστό τραγούδι, στο οποίο αναφέρεται ο Potomac, δεν θυμόταν όμως ακριβώς ποιό. Έψαξα ..απεγνωσμένα να το βρω, αλλά δεν βρήκα κάποιο που να μου θυμίζει κάτι - βρήκα όμως αυτό το μικρό διαμαντάκι, για ακούστε: https://www.youtube.com/watch?v=3ClHEcsixHk)


National Gallery - σύγχρονες προσθήκες I.M. Pei (έχω να σας δείξω πολλά έργα από το ΥΠΕΡΟΧΟ αυτό μουσείο)


Και μια που αυτές τις διεθνείς ενώσεις - και όχι μόνο - τις απασχολεί, μεταξύ άλλων, η δυνατότητα δημιουργίας κειμένων που θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά μέσα σε ένα πλουραλιστικό νομικά χώρο, λίγα λόγια για (ένα συγκεκριμένο) νομικό πλουραλισμό, από το βιβλίο μου "Δικαιικές επιρροές στο πλαίσιο του Συγκριτικού Δικαίου", Εκδόσεις Σάκκουλα, Αθήνα-Θεσσαλονίκη 2013, σ. 75-78:

Νομικός πλουραλισμός [και] λόγω μεταφυτεύσεων δικαίου, με παρουσία εθίμων, παραδόσεων, θρησκείας.

            Ένας «ριζοσπαστικός», πολυκεντρικός πλουραλισμός, υποστηρίζει ο Rodolfo Sacco, δεν αναζητά ούτε τον χωρισμό αλλά ούτε και μια ενδεχόμενη συμβιβαστική ενότητα των διαφόρων εννόμων τάξεων. Δίκαιο είναι, σημειώνει, αυτό που οι άνθρωποι θεωρούν ως τέτοιο: το δίκαιο είναι, λέει – με τρόπο κάπως ακραίο -, μια γνώμη, μια φιλοδοξία, δεν είναι ούτε μια δομή ούτε ένας κανόνας[1].
Αντίστοιχα, δηλώνει ο Clifford Geertz: “the point here is that the ‘law’ side of things is not a bounded set of norms, rule, principles, values, or whatever from which jural responses to distilled events can be drawn, but part of a distinctive manner of imagining the real. At base, it is not what happened, but what happens, that law sees; and if law differs, from this place to that, this time to that, this people to that, what it sees does as well[2].
            Συχνή μορφή νομικού πλουραλισμού είναι αυτή που εμπεριέχει κανόνες και θεσμούς συνυφασμένους με έθιμα, παραδόσεις, θρησκεία, ή με άτυπες μορφές τοπικών δικαστηρίων, τα οποία λειτουργούν παράλληλα με τα θεσμοθετημένα κρατικά[3].
            Πηγή βασική αυτών των μορφών νομικού πλουραλισμού, ήταν, όπως επισημαίνεται, η αποικιοκρατία των 18ου και 19ου αιώνων[4], αλλά και προηγούμενων αιώνων, αρχής γενομένης κυρίως από τον 16ο αιώνα. Οι αποικιοκράτες επέβαλαν – με διαφορετικούς τρόπους ο καθένας – κάποια μορφή μεταφύτευσης δικαιικών ρυθμίσεων στις υποτελείς χώρες, οι οποίες ρυθμίσεις αφορούσαν κατά κύριο λόγο σε υποθέσεις της αποικιοκρατικής κυβέρνησης, π.χ. φόρους και γενικότερα διατήρηση του «αποικιακού κανόνα» (colonial rule), σε οικονομικά ζητήματα, π.χ. προστασία εμπορικών συμφερόντων, και στις σχέσεις μεταξύ των υπηκόων των αποικιοκρατών, οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στις αποικίες ή στις σχέσεις μεταξύ αυτών και των ιθαγενών κατοίκων των αποικιών.
            Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η αποικιοκρατία υπήρξε πηγή νομικού πλουραλισμού, διαμορφώνοντας μια ποικιλόχρωμη μείξη νομικών συστημάτων: μεταφυτευμένα κρατικά νομικά συστήματα, με κανόνες κυρίως για ζητήματα διακυβέρνησης και εμπορίου, ισχύοντα παραλλήλως με (κάποιες φορές) τροποποιημένα ιθαγενή δίκαια. Αναπόφευκτη, προφανώς, ήταν η αμοιβαία αλληλοδιείσδυση αυτών καθώς και οι υβριδικοί συνδυασμοί τους[5].
            Η συμβατική πρακτική – καθόλου ομοιόμορφη μεταξύ των αποικιοκρατών – ήταν η εξής: οι παντός είδους αυτοκρατορίες επεξέτειναν τους νομικούς κανόνες με πολλαπλούς και διαφορετικούς τρόπους σε υποτελείς και «επίδοξους» υποτελείς, προσπαθώντας να εξαπλωθούν ή να διατηρήσουν την εξουσία τους, κοντά και μακριά.
Υποστηρίζεται πως το αυτονόητο του νομικού πλουραλισμού που ίσχυε τότε σε διάφορες μορφές – διαφορετικοί κανόνες για διαφορετικές ομάδες, παραχωρηθείσα εξουσία ερμηνείας και εφαρμογής αυτών, διατήρηση πολλαπλών και συχνά συγκρουόμενων μεταξύ τους δικαιοδοσιών – εξηγεί εν μέρει το γιατί κυβερνήτες, θεωρητικοί του δικαίου, πολιτικά προσανατολισμένοι εξερευνητές, θεολόγοι, αλλά και άλλοι συγγραφείς εκείνων των καιρών, δεν θεώρησαν ότι χρειάζονται μια συγκεκριμένη έννοια για αυτό που συνέβαινε, για αυτό που ίσχυε. Όπως σημειώνεται, ο νομικός πλουραλισμός δεν ήταν μια αφαίρεση, ήταν μια συνήθεια – ένα habitus, κατά τον Pierre Bourdieu[6].
Γενικά χαρακτηριστικά εκείνης της δικαιοδοτικής περιπλοκότητας, που ήταν αποτέλεσμα της αποικιοκρατικής επέκτασης αλλά και της προσπάθειας υπεράσπισης των αποικιοκρατιών, θα μπορούσε να λεχθεί ότι ήσαν τα εξής:
Πρώτον, οι πλουραλιστικές νομικές δομές ήσαν ο κανόνας εντός αυτών των αυτοκρατοριών, τόσο σε περιοχές εντός της θεωρούμενης ως χώρας – πατρίδας (επαρχίες στη Γαλλία, θρησκευτικές κοινότητες στην Οθωμανική αυτοκρατορία, εταιρίες στην Αγγλία και στην Ολλανδία), όσο και σε πιο απομακρυσμένες περιοχές στις οποίες είχαν επεκταθεί οι αυτοκρατορίες.
Δεύτερο χαρακτηριστικό ήταν ότι αυτός ο νομικός πλουραλισμός παρείχε ένα μέσον συγχρόνως ανταγωνισμού και συμμαχιών μεταξύ των αυτοκρατοριών.
Τρίτο χαρακτηριστικό ήταν ότι αυτή η περιπλοκότητα της δικαιοδοτικής πραγματικότητας μπορούσε να αξιοποιηθεί όχι μόνον από εκείνους που έθεταν τους κανόνες αλλά και από εκείνους που τους χρησιμοποιούσαν. Υπήρχε, δηλαδή, αφενός η δυνατότητα forum shopping, αφετέρου μια γενικότερη δυνατότητα εκδίκασης υποθέσεων σε νομικά fora, στα οποία αναγνώριζε δικαιοδοσία μια ανώτερη αρχή αλλά και τα οποία συνδέονταν ποικιλοτρόπως με τοπικές πρακτικές.
Όπως πολύ γλαφυρά παρουσιάζεται, η συνύπαρξη πολλαπλών πηγών δικαίου, συνδυασμένη με τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ περισσότερων δικαιοδοσιών, σήμαινε ότι η δικαιοσύνη δεν ήταν απλώς κινούμενος στόχος, παρά ήταν ένας πολυκεντρικός στόχος σε κάθε αυτοκρατορία[7].




[1] R. Sacco, Antropologia giuridica. Contributo ad una macrostoria del diritto, Societá editrice il Mulino, Bologna 2007, 84.
[2] C. Geertz, Local Knowledge: Fact and Law in Comparative Perspective, in: Local Knowledge. Further Essays in Interpretive Anthropology, FontanaPress, London 1993 (New York 1983) 167, 173.
[3] Υποστηρίζει ο R. Sacco, Quali scienze interessano il giurista?, in: Scienza e Diritto nel Prisma del Diritto Comparato (a cura di G. Comandé/G. Ponzanelli), G. Giappichelli Editore, Torino 2004, 27, 29, ότι ο συγκριτικολόγος δεν έχει ούτε κατά διάνοια θεώρηση του δικαίου ως ενός και μοναδικού (unum). Πιστεύει ακράδαντα πως ο συγκριτικολόγος είναι πλουραλιστής: “Ci sono dei subcomparatisti che vedono come funzione della comparazione il preparare l’unificazione. Essi percorrono la loro propria strada. Ma la visione del diritto nell’ottica comparatistica é la visione pluralista. É nel pluralismo la ricchezza del diritto. La comparazione mette a confront le esperienze diverse, la comparazione misura le distanze tra un sistema e l’altro, tra una soluzione e l’altra ed é questa la ricchezza dei suoi contenuti”.
[4] B.Z. Tamanaha, The Rule of Law and Legal Pluralism in Development, HJRL 3 (2011) 1, 6.
[5] B.Z. Tamanaha, Understanding Legal Pluralism: Past to Present, Local to Global, 30 Sydney L.Rev. 375 (2008).
[6] J. Burbank/F. Cooper, Rules of Law, Politics of Empire, in: Legal Pluralism and Empires, 1500-1850 (L. Benton/R.J. Ross, eds.), New York University Press, New York and London 2013, 279.
[7] J. Burbank/F. Cooper, Rules of Law, Politics of Empire, in: Legal Pluralism and Empires, 1500-1850 (L. Benton/R.J. Ross, eds.), New York University Press, New York and London 2013, 281.

                                         Οι υπέροχες μανόλιες - με γλυπτά ανάμεσά τους

Το Καπιτώλιο - το πρωτοείδα το βράδυ που έφθασα, εξαντλημένη, στον σιδηροδρομικό σταθμό, βγαίνοντας και περιμένοντας στην ουρά για ταξί. Μέσα στη νύχτα, ομολογώ, φάνταζε επιβλητικό.




Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

ASIL-ILA Conference in the City of Cherry Blossoms

Επέστρεψα πριν 4 ώρες από την πόλη των ανθισμένων κερασιών!! Ευτυχώς δεν ακυρώθηκε καμία πτήση σήμερα (και χθες, αφού ξεκίνησα το ταξίδι χθες ξημερώματα, τοπική ώρα). Μόνο πολύ ταρακούνημα είχε και πάλι, σε ορισμένα σημεία.

Όλα πήγαν πολύ καλά, ευτυχώς. Η όλη υπόθεση της συνδιάσκεψης ήταν μάλλον σπάνια, αφού έγιναν μέσα στην ίδια εβδομάδα και παράλληλα, συνεδριάσεις Επιτροπών και Ομάδων μελέτης και της American Society of International Law και της International Law Association και μπορούσαν να τις παρακολουθούν μέλη οποιασδήποτε από τις δύο ή και των δύο Ενώσεων.


                                                          Δεν είναι υπέροχο το θέαμα;!


Εγώ είμαι μέλος, όπως έχω αναφέρει κάποιες φορές, της ILA Cultural Heritage Law Committee - στη Washington D.C. συνεδρίασαν 24 Επιτροπές και 11 Ομάδες Εργασίας της ILA. Τα τελευταία 2 χρόνια, στο πλαίσιο της Cultural Heritage Law Committee επεξεργασθήκαμε πολύ λεπτομερώς ένα σχέδιο Διεθνούς Σύμβασης για την "ασυλία" κάποιων έργων τέχνης - ας μην σας πω ακόμα πολλές λεπτομέρειες!

                                               Μια εικόνα διαλείμματος των εργασιών

Στην ολομέλεια της ILA, την Παρασκευή, κλείνοντας τις εργασίες, τονίσθηκε πως 4 Επιτροπές κατέληξαν σε συγκεκριμένα συμπεράσματα, στο πλαίσιο των εργασιών τους: σε "Ψηφίσματα" (Resolutions). Η Επιτροπή μας ήταν η μία από αυτές τις 4. Επίσης, ήταν Η ΜΟΝΗ που είχε τόσο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα: την υιοθέτηση έτοιμου σχέδιου Διεθνούς Σύμβασης.


Με τον καταπληκτικό Πρόεδρο της Επιτροπής μας, Καθηγητή James Nafziger, μπροστά στην είσοδο του Ronald Reagan Building and International Trade Center, όπου έλαβαν χώρα όλες σχεδόν οι συνεδριάσεις - εκτός από λίγες που έγιναν στο ξενοδοχείο Marriott, εκεί κοντά.


Το Jefferson Memorial, οι ανθισμένες κερασιές, ο ποταμός Potomac (με συγκινούσε από πολύ μικρή ο ποταμός αυτός, για κάποιο λόγο, για κάποια είδηση που είχα διαβάσει στην εφημερίδα)


        Στην είσοδο του ξενοδοχείου όπου έμενα - ένα από τα ιστορικά κτίρια της πόλης, λένε.


Όμως αυτή είναι η αγαπημένη μου: Μανόλιες ανθισμένες, στο κήπο ενός μουσείου εκεί, με τα άνθη να κάνουν "χαλί"!


Εννοείται πως η αϋπνία μου έχει σπάσει κάθε ρεκόρ, με το jet lag πολλαπλής κατεύθυνσης πλέον..


Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Χαιρετίσματα απο Washington D.C.

Ήρθα χθες βράδυ στη Washington D.C. για τη Γενική Συνέλευση της International Law Association. Πολυ περιπετειώδες το ταξίδι... Ξεκίνησα πολυ πρωι (κοιμηθηκα ελαχιστα απο το άγχος μου μήπως δεν ξυπνησω  έγκαιρα), πρώτη πτήση προς Παρίσι, μετα προς Newark, πλησιαζοντας στο οποίο, το αεροπλάνο τρανταζοταν ως καρυδοτσουφλο. Απο το αεροδρόμιο εκει (χωρίς να έχω κοιμηθεί καθόλου τόσες ώρες), κανονικά θα πετούσα για Washington D.C. Κανονικά. Διότι μου ανηγγειλαν (όπως και σε πολλούς άλλους που θα πετούσαν σε άλλους προορισμούς) ότι η πτήση μου είχε ακυρωθεί λόγω καιρού ((γι'αυτο και το τράνταγμα, λοιπον..). Η εξάντληση μου άγγιζε το κόκκινο και η ανησυχία μου επίσης.. Ευτυχώς αργότερα υπήρχε ένα "περιφερειακό" τραίνο προς Washington D.C. και μου άλλαξαν το αεροπορικό εισιτήριο με εισιτήριο τραίνου. 3 ώρες στο τραίνο, εγω που πολυ συχνά πάσχω απο αϋπνίες, με το που έκλεινα τα ματιά μου κοιμομουν...

Προσπαθούσα απεγνωσμένα να το εμποδισω μην τυχόν και μείνω στο τραίνο, αντι να κατέβω, όταν θα έφθανα στον προορισμό μου! Όταν, στις 10 το βράδυ, τοπική ώρα έφθασα, παρα την εξάντληση μου, μπόρεσα να θαυμασω τον ασυλληπτης αρχιτεκτονικής ομορφιάς σιδηροδρομικό σταθμο. Πάλι 4 ώρες ύπνο, το πολυ 5, αλλα ευτυχώς άντεξα μια χαρα την πρώτη μέρα, σήμερα, της Γ.Σ. και των παράλληλων συνεδριάσεων των διαφόρων επιτροπών.  Περπατώντας απο το ξενοδοχείο προς τον συνεδριακό χώρο και επιστρέφοντας πριν μια ώρα, είδα μια πολυ όμορφη πόλη! Έχει κάτι μεγαλειώδες αλλα και φιλικό συγχρόνως. Ελπίζω να προλάβω να βγάλω φωτογραφίες - τις οποίες θα σας δείξω όταν με το καλό επιστρέψω στα πάτρια εδάφη.

                           Οι φωτογραφίες αυτής της ανάρτησης είναι απο το Freiburg.








Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

Καλή Κυριακή, Χαρούμενη νέα εβδομάδα!

Ευχές για μια όμορφη Κυριακή και για μια χαρούμενη εβδομάδα. Όσιος Λουκάς (Βοιωτία), Έκθεση El Greco (Τολέδο), Εκκλησιαστικό αρμόνιο (Freiburg). Τρεις φωτογραφίες (μόνον η τρίτη είναι δική μου), με προοπτική (στο γραμμικό σχέδιο, ευθείες γραμμές που δίνουν σε επίπεδη επιφάνεια την ψευδαίσθηση βάθους). Με ξετρέλαινε να χρησιμοποιώ την προοπτική, στο μάθημα των Τεχνικών, στο Λύκειο.












Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Θεατρικές επιλογές

Οι τρεις πρώτες φωτογραφίες είναι από το Augustiner Museum, στο Freiburg

Πολύ όμορφο έργο, θεωρώ

                                                 Münchener Freiburger, σε μικρογραφία


Σπεύστε να δείτε στο θέατρο "Δημήτρης Χορν" τον "Επιστάτη", του Harold Pinter, με Κιμούλη - μαζί του οι Γεωργάκης και Χρανιώτης. Ε-ξαι-ρε-τι-κό!! Ήταν ο 4ος Επιστάτης που έχω δει μέχρι τώρα. Και είχε σοβαρό "ανταγωνισμό": οι προηγούμενες παραστάσεις που είδα δει, ήταν με Χρυσομάλλη, Μιχαλακόπουλο, Καταλειφό. Ο Κιμούλης στις δόξες του!!! Μια παράσταση άψογα προσεγμένη στις λεπτομέρειές της.

                                       Πρόγονος του σημερινού πιάνου - μάρκας Steinway


Επίσης σπεύστε να δείτε και στο θέατρο Σημείο (πρώην Απλό), το "Ρωμαϊκό Λουτρό", του Στανισλάβ Στρατίεβ. Υποψιάζομαι βάσιμα πως είναι πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση. Μια από τις σπουδαίες εγγυήσεις της είναι το ότι την έχει σκηνοθετήσει ο Κώστας Παπακωνσταντίνου, ο ίδιος που είχε σκηνοθετήσει τους αριστουργηματικούς "Χαλασοχώρηδες"!! Δυστυχώς δεν προλαβαίνω να τη δω, διότι κατεβαίνει την επόμενη Κυριακή και εγώ θα λείπω όλη την επόμενη εβδομάδα. Όποιος/α τη δει, παρακαλώ να μας στείλει τις εντυπώσεις του/της (ίσως και σε σχόλιο, στην παρούσα ανάρτηση).

Φωτογραφίες της παράστασης: