Translate

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Prof. P. Legrand - Lectures 23 & 24.4.2018



Τον κάλεσα πριν λίγους μήνες και έρχεται την Κυριακή. Είναι ένας από τους σπουδαιότερους νομικούς του Συγκριτικού Δικαίου (και όχι μόνο), σε όλον τον κόσμο. Είναι μεγάλη μου χαρά και τιμή που δέχθηκε την πρόσκλησή μου. Οι δύο εισηγήσεις του προβλέπονται συναρπαστικές!









Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Comparazione, storia, memoria



   "Presenza e rappresentazione, traccia ed assenza, formanti e crittotipi sono termini ed operatori concettuali che qualificano il Giuridico non solo in una dimensione ontologica e fenomenologica, ma anche in una prospettiva temporale.
   Il manifestarsi della Legge accade: essa irrompe nel tempo e nel tempo si determina, mutando forma consistenza."






   "La comparazione, nell'organizzare diacronicamente le ragioni di somiglianza o divergenza, nel giustificare percorsi  ricostruttivi improntati alla logica della continuità ovvero del distacco, ha intrattenuto un rapporto significativo - se non privilegiato - con la storia. Anzi, è possibile sostenere che il legame con la storia si sia imposto come uno dei canoni metodologici propri della ricerca comparatistica.
   Al di là della costante ricorrenza, tale interrelazione si è svolta su piani differenti ed è stata orientata al conseguimento di molteplici fini. La storia è stata impiegata ora come mezzo di comprensione del Giuridico; ora come demarcatore sistemologico; ora come strumento del ragionamento giuridico; ora, ancora, come correttivo rispetto ad un definito indirizzo metodologico." (p. 134)






   "La comparazione giuridica al contempo si nutre di storia, riflette sulla storia, compone una propria storia.
   La comparazione si misura con i modi in cui il passato torna, inquieta o rassicura; si sedimenta o viene obliato; è rimembrato nel corpo di una tradizione o lasciato progressivamente defluire." (p. 148)






Τα ανωτέρω είναι ελάχιστα, μόνο, δείγματα μιας "διήγησης" Συγκριτικού Δικαίου (και όχι μόνο), γοητευτικής και ασύγκριτα πλούσιας.


                 Ένα εξαιρετικό, ευφυέστατα πρωτότυπο, βιβλίο! Συγχαρητήρια στη συγγραφέα!










Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Συγκρίσεις ... μουσικές ...


"Απ'όλες τις τέχνες, η μουσική - ίσως επειδή δεν έχει κανένα σχεδόν αναφορικό, λεκτικό ή απεικονιστικό περιεχόμενο - μπορεί να μας αποκαλύψει καλύτερα τις βασικές παραδοχές ενός πολιτισμού." (σ. 22-23)






"..., μερικές απ' τις παραδοχές της "κλασσικής" μουσικής μας παράδοσης, δεν είναι καθόλου πρωτογενείς και πανανθρώπινες, όπως συνηθίζουμε να πιστεύουμε. Κι ακόμα, πρέπει ν' αποτινάξουμε την ψευδαίσθηση ότι η δυτική μουσική αποτελεί το κορυφαίο ηχητικό επίτευγμα της ανθρωπότητας κι ότι οι άλλοι πολιτισμοί δεν αποτελούν παρά στάδια, σε μια εξελικτική πορεία που οδηγεί σ' αυτό το επίτευγμα. Άλλοι πολιτισμοί βασίζονται σε διαφορετικές παραδοχές και δίνουν προτεραιότητα σε άλλες διαστάσεις  στην οργάνωση του ήχου. Οι πολιτισμοί αυτοί δεν είναι ούτε ανώτεροι ούτε κατώτεροι, είναι απλώς διαφορετικοί και οι απόπειρες για αξιολογική σύγκριση ανάμεσα σε μας και σ' αυτούς είναι το λιγότερο άστοχες, ενώ, στη χειρότερη περίπτωση τείνουν να ενθαρρύνουν τις επικίνδυνες ψευδαισθήσεις που τρέφουμε για την ανωτερότητα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού." (σ. 23)






"Πραγματικά, η λογική κι οι λογικές σχέσεις αποτελούν καθοριστικά μεγέθη της δυτικής τέχνης. Το έργο τέχνης αντιμετωπίζεται σαν κάτι που είναι λογικά ερμηνεύσιμο, σαν κάτι που μπορεί να αναλυθεί πλήρως. Όλες οι λογικές σχέσεις που το απαρτίζουν μπορούν να διευκρινίζονται και κάθε ασάφεια υποχωρεί μπροστά στην ανάλυση. Καθένα από τα στοιχεία του συνδέεται λογικά με τα υπόλοιπα, καθώς και με τη συνολική δομή του έργου. Ο ακροατής της μουσικής μπορεί να "προσανατολίζεται" ακουστικά μέσα από τους ήχους και να κατανοεί τις διαδικασίες του έργου, ακόμα κι αν δεν μπορεί να τις ονομάσει με ακρίβεια. Κι όπως έλεγε ο Pousseur, πυρήνας των λογικών διαδικασιών της μουσικής είναι η αρμονία της τονικότητας." (σ. 29)






"Στο δικό μας πολιτισμό η ακρόαση της μουσικής αποτελεί κατά βάση ιδιωτική υπόθεση. Η ίδια η διάταξη των καθισμάτων σε μια αίθουσα συναυλιών είναι τέτοια ώστε να μην επιτρέπει καμιά μορφή συλλογικότητας, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη διάταξη των θρανίων σε μια τάξη σχολείου. Κι οι δυό περιπτώσεις  συμβολίζουν μια μορφή επικοινωνίας που διεξάγεται μονοσήμαντα: Από τον ερμηνευτή πάνω στη σκηνή, στον κάθε έναν ακροατή χωριστά, από τον δάσκαλο πάνω στην έδρα, στον καθένα μαθητή χωριστά. Η μουσική δεν νοιάζεται για την ανάπτυξη κάποιας συλλογικότητας αλλά για τη μετάδοση της προσωπικής ιδέας κάποιου συνθέτη, δια μέσου του εκτελεστή, σε κάθε ακροατή χωριστά. Εκφράζει απόλυτα την αυτονομία και τη μοναξιά του ατόμου στις μετα-αναγεννησιακές Ευρωπαϊκές κοινωνίες. Ο ίδιος ο ακροατής δεν συμμετέχει με κανένα τρόπο στη δημιουργική διαδικασία. Ο ρόλος του εξαντλείται στον θαυμασμό του τελειωμένου αντικειμένου που βγήκε από τα χέρια του καλλιτέχνη." (σ. 51)






Τα αποσπάσματα: από το καταπληκτικό βιβλίο του Κρίστοφερ Σμωλ, "Μουσική - Κοινωνία - Εκπαίδευση" (μετάφραση: Μιχ. Γρηγορίου), Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1983.

Οι φωτογραφίες: κάποια από τα cd μου (κλασσικής μουσικής τα περισσότερα, αλλά και πολλά άλλων λαών, άλλων μουσικών παραδόσεων)






Σάββατο, 17 Μαρτίου 2018

Προστασία πολιτιστικών αγαθών - Ελληνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Διπλωματίας


Την 24.2.2018 είχα τη μεγάλη χαρά και τιμή να μιλήσω για την προστασία των πολιτιστικών αγαθών, στο πλαίσιο σεμιναρίου που διοργανώνει το Ελληνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Διπλωματίας σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων.






Μικρό απόσπασμα από τη διάλεξή μου:

https://www.youtube.com/watch?v=tmCxKUVZChw&feature=youtu.be








Σάββατο, 10 Μαρτίου 2018

The great Edward Said


Obviously, Edward Said's books have a prominent place in my library. And I could not find "Orientalism", probably I have lent the book to someone who has not given it back to me...





In Laura Nader's words (from the book below, pp. 86-87):

   "In Orientalism Said describes the processes through which Western academics invented the idea of the Orient. Focusing primarily on French and British intellectuals, Said demonstrates the "enormously systematic discipline by which European culture was able to manage - and even produce - the Orient politically, sociologically, militarily, ideologically, scientifically and imaginatively during the post-Enlightenment period" (Said 1978:3). He argues that Western intellectuals' construction of the Orient did not reflect empirical realities; rather their depictions were imagined - prerequisites for gaining power over the Orient by means of a plethora of images constructed by scholars, historians, and artists. And although the military used such imaginings, European intellectuals and artists were complicit in efforts to subjugate the East. ... Said further refined this theme in his 1994 book, Culture and Imperialism, in which he describes the Western cultural imagination that inspired Europeans to extend their role across the globe while justifying their right and obligation to dominate other peoples.

... Anything but ethnocentric, he is a cosmopolitan who incorporated into his work high English and American culture, as well as his own high Arab culture of literature and politics, poetry and novels. Said's message was not that Orientalis scholars purposely "misrepresented" the Middle East in a vacuum, but that the Western political-intellectual culture that surrounded such representations linked logically to imperialism. Listening to contemporary news reports on the Middle East, for example, reminds one of Said's observation that in other situations such reporting might openly be called racist. Any interaction between culturally distinct groups of people has a power dimension."