Translate

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Jasmine

Πριν πάω να ψηφίσω, περπατούσα ψάχνοντας εικόνες όμορφες. Οι φωτογραφίες είναι από σημεία δίπλα ή σε δρομάκια πίσω από την πλατεία Βαρνάβα.

Μια γλυκειά, μελαγχολική, εικόνα ζωής: κάποτε άνοιγαν αυτή την πόρτα για να μπουν στο σπίτι τους.

                         Αγαπώ πολύ το γιασεμί, μου θυμίζει τον κήπο της γιαγιάς μου



For all We know
https://www.youtube.com/watch?v=UKJpJj4aLL8
                           



One day I'll fly away
https://www.youtube.com/watch?v=p71c90JlROY




Where Can I Go Without You
https://www.youtube.com/watch?v=3DqbWs8OvCI



Όλα τα κομμάτια είναι από το εκπληκτικό:
Jasmine, των Keith Jarrett & Charlie Haden




After all, tomorrow is another day

       Μα, φταίω εγώ για τον συνειρμό;...! Αυτό είδα πάνω από το παραβάν στο οποίο ψήφισα.



     Από τις πιο αισιόδοξες εικόνες των ημερών που ζούμε: η ζωγραφιά στον τοίχο του σχολείου!





"Αν κάνεις προσευχές προτού πλαγιάσεις, βαθιά
θυμήσου και τα ονόματα των Ανωνύμων Αγίων
Ανθρώπων"

                                        Μάρκος Μέσκος, "Συνηγορία ποιήσεως"


https://www.youtube.com/watch?v=R-OoIvgtuzs



Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Ελπίζοντας

Κατάφεραν το χειρότερο: να γεμίσει η ατμόσφαιρα ζόφο και μίσος... Λυπάμαι πάρα πολύ για αυτό.


Ανήκω σε αυτούς που εξοργίσθηκαν όταν άκουσαν ότι θα πάμε σε δημοψήφισμα. Δεν έχω αλλάξει γνώμη. Ο "ενδιαφέρων" συνδυασμός κοινοβουλευτικής και άμεσης δημοκρατίας - όπως τον αποκάλεσε ένας αλλοδαπός συνάδελφος, καλοπροαίρετα - δεν είναι καθόλου ενδιαφέρων, κατά τη γνώμη μου. Θα ήταν, αν ίσχυε εξ αρχής, όχι σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, μετά από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στη διάρκεια του οποίου δεν είχε ζητηθεί καθόλου η γνώμη αυτών που καλούνται τώρα να "αποφασίσουν" αντί για την κυβέρνηση. Αυτό σημαίνει ηγεσία; Καλώ και προκαλώ τους πολίτες να αποφασίσουν στη θέση μου, κάνοντας συγχρόνως και τον ήρωα;



Επίσης, τόσους μήνες έχω μια απορία, αφελή ίσως για κάποιους: Πώς είναι δυνατόν να εκθειάζεται από μια υποθετικά αριστερή κυβέρνηση η θεωρία των παιγνίων, βασικό εργαλείο της οικονομικής ανάλυσης του δικαίου. Πώς είναι δυνατόν να μετασχηματίζεται στα χέρια υψηλοφρόνων πολιτικών αστέρων και να χρησιμοποιείται προς επίτευξη "σπουδαίων" αποτελεσμάτων - τα οποία ως τώρα έχουν αποδείξει απολύτως τη ρήση "άνθρακες ο θησαυρός". Φοβάμαι πως θα μείνω με την απορία...



Προσωπικά, στην αρχή θαύμαζα την ευφυΐα εκφραστών της οικονομικής ανάλυσης του δικαίου, όπως του Posner (ο θαυμασμός μου αυτός ήταν προφανής στο βιβλίο μου "Η εξέλιξη του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου στις ΗΠΑ", που το είχα γράψει το 1996), του οποίου έχω πολλά βιβλία, και δίδαξα και διδάσκω σε μεταπτυχιακούς "Συγκριτικό δίκαιο και οικονομικά" (Comparative Law and Economics) επί πολλά χρόνια (ένα εξάμηνο, 2005/6 ήταν αποκλειστικό θέμα διδασκαλίας και εργασιών, τα επόμενα εξάμηνα και μέχρι σήμερα είναι μέσα στα προτεινόμενα θέματα εργασιών). Εδώ και αρκετά χρόνια έχω αναθεωρήσει, συνειδητοποιώντας αφενός το συχνά ανελέητο της θεωρίας αυτής αλλά και τις αστοχίες της, τις οποίες ομολογούν και οι ίδιοι οι εκφραστές της οι οποίοι προτείνουν συχνά διορθωτικές κινήσεις προκειμένου να καλύψουν τα κενά της και να αντιμετωπίσουν τα σφάλματα στα οποία συχνά καταλήγει.




 Περίμενα και περιμένω από τους πολιτικούς να είναι "καθαροί", ευθείς και να ζουν σύμφωνα με όσα διακηρύσσουν, όπως πίστευε και για τους φιλοσόφους ο Νίτσε - αλλά δεν το βλέπω. Δεν δηλώνω αριστερή. Και όμως είμαι π.χ. υπέρ της δημόσιας παιδείας και υπέρ του (εφαρμοσμένου) λιτού βίου.



Αν δηλώνω κάτι, αυτό είναι: "άνθρωπος". Δεν μπορώ να ησυχάσω αν π.χ. νοιώσω ότι μπορεί να έθιξα κατά λάθος φοιτητή ή φοιτήτριά μου ή αν του/της έβαλα μικρότερο βαθμό. Πώς αντέχουν να υποβάλλουν ηλικιωμένους ή αρρώστους σε τέτοιες δοκιμασίες; Θα μου πείτε ότι γι'αυτό δεν είμαι εγώ πολιτικός. Λυπάμαι, δεν πείθομαι, δεν είναι δυνατόν να θεωρήσω ως δεδομένο ότι ο κυνισμός είναι σύμφυτος στους πολιτικούς. Πιστεύω ότι είναι θέμα χαρακτήρα.




Πάντα πίστευα, άλλωστε, ότι δεν φταίει το επάγγελμά μας για τον χαρακτήρα μας, αντίθετα, κουβαλάμε τον χαρακτήρα μας στο επάγγελμά μας. Δηλαδή, δεν φταίει ο "όφις"...




Λυπάμαι, αλλά δεν πείθομαι από πολιτικούς που μιλούν εκ του ασφαλούς (έχοντας εξασφαλίσει τα χρήματά τους με κάποιον τρόπο, εσωτερικό ή εξωτερικό...) ή με κομματικό φανατισμό. Η μαθηματική μου σκέψη ζητάει αποδείξεις, που ο δήθεν επαναστατικός τζόγος δεν της τις δίνει.















Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Ελλάδα - Greece


Πολλοί είναι υπεύθυνοι για τον εφιάλτη που ζει η χώρα μας...

Τα μεγάλα και βρώμικα παιχνίδια κάποιων πανίσχυρων οικονομικών κολοσσών, στα οποία, φοβάμαι, συνέβαλαν (εμφανώς ή αφανώς, λιγότερο ή περισσότερο) και πολλοί από τους κατωτέρω.
Όλοι εκείνοι που τις τελευταίες δεκαετίες πρόβαλαν ως πρότυπα ζωής τον νεοπλουτισμό, την ξιπασιά, την εύκολη "άνοδο" (μάλλον για κάθοδο ηθών επρόκειτο), τα κοσμικά εστιατόρια, τα κοσμικά νησιά, τις παχιές τσέπες και το παχύ δέρμα, την απουσία αρχών ("έχεις αρχές; έλα μωρέ"! σχόλιο που άκουσα κάποτε..), τον ανελέητο ανταγωνισμό, αλλά και τον σοσιαλισμό της ροζ σαμπάνιας (που περιλάμβανε όλα τα ανωτέρω κατά κανόνα και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό), τη διαπλοκή, τον χρηματισμό, τα παντός είδους "μέσα" ("και ποια είσαι εσύ που θα χαλάσεις την πιάτσα;", άλλο σχόλιο που άκουσα συχνά...), την απειλή ("έχεις δίκιο, σε καταλαβαίνουμε, αλλά συμμορφώσου με τις υποδείξεις, γιατί θα καταστραφείς"... όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος...) . Και μετά είχαμε και έχουμε τους "σωτήρες".. που έταξαν σε αφελείς που τους πίστεψαν στην αρχή, ότι θα επιβάλουν την κάθαρση (τα παχιά λόγια δεν έλειψαν ποτέ...), που μίλησαν για "λιτό βίο" (για τον οποίο δεν έχουν ιδέα), που έκαναν βόλτες δήθεν τυχαία σε μέρη που ήταν ο δημοσιογράφος που θα τους έπαιρνε συνέντευξη, που ταξίδευαν πρώτη θέση για να ξεκουράζουν το πολύτιμο μυαλό τους ("πήγες οικονομική θέση στην Ιαπωνία;!", με είχαν ρωτήσει κάποτε κάποιοι με βδελυγμία, μέχρι εκεί έφτανε και φτάνει η "ανάπτυξή" τους, επόμενο, άλλωστε, αφού μάλλον "πανεύκολα" έβγαζαν και βγάζουν χρήματα), που έσπευσαν και σπεύδουν, όποτε μπορούν, να βγάζουν χρήματα στο εξωτερικό (επιτρέψτε μου: η απόλυτη ξεφτίλα, ο απόλυτος φιλοτομαρισμός, όταν διακυβεύονται οι τύχες μιας χώρας), που αντί να συμβάλουν στο να προχωρήσει η αποκάλυψη οικονομικών σκανδάλων, νοιάζονταν και νοιάζονται για το μεγαλείο τους που πρέπει δια ροπάλου να επιβληθεί, που κοιμούνται πιθανότατα μια χαρά, χωρίς να ενοχλούνται ιδιαίτερα για το ότι νέοι και λιγότερο νέοι, με ή χωρίς δουλειά, κάθονται στην ουρά για τα 50 (όχι 60, αφού δεν υπάρχουν πια χαρτονομίσματα των 20 ευρώ) ευρώ ημερησίως (και αν έχουν λογαριασμό, εννοείται..) ή για το ότι ηλικιωμένοι και άρρωστοι περιμένουν στην ουρά για το γλίσχρο ποσό της εναπομείνασας σύνταξής τους... Τι είναι αυτά τα ανθρωπάκια, άλλωστε, μπροστά στο σπουδαίο έργο κάποιων μεγάλων πολιτικών;... Και τι τους νοιάζει (τους "μεγάλους πολιτικούς"...) αν ο κόσμος φοβάται ότι θα χάσει τα πάντα;





Από τον εφιάλτη που μας έφτιαξαν, προτιμώ το φως. Η τέχνη πάντα σώζει, άλλωστε.

Οδυσσέα Ελύτη

       ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ

                 ΩΡΙΩΝ

                     α'

Συμβιβάστηκε με την πικρία ο κόσμος
Διάττοντα ψεύδη αφήσανε τα χείλια
Η νύχτα ελαφρωμένη
Από το θόρυβο και τη φροντίδα
Μέσα μας μετασχηματίζεται
Κι η καινούρια σιωπή της λάμπει αποκάλυψη

Βρίσκομε το κεφάλι μας στα χέρια του Θεού.

                      β'

Μια προσευχή μεταμορφώνει τα ύψη της
Αλλάζει κοίτη ο χρόνος
Και γυμνούς από έγνοια επίγεια
Σ' άλλα νοήματα μας οδηγεί

Πού είναι ο σφυγμός του εδάφους
Το αίμα στη μνήμη των προσώπων μας
Ο αυτούσιος πηγαιμός;

                      γ' 

Των φθαρτών δακρύων απόγονοι
Κωπηλάτες των ματαίων λιμνών
Αφήσαμε το γήινο δέρμα
Και στον ψίθυρο των δέντρων ψαύσαμε
Τα λόγια μας
Για τελευταία φορά

Τώρα στα μέτωπά μας γειτονέψανε άστρα!

                    δ' 

Εικόνα ώ! αναλλοίωτη
Φωτοχυσία
Ντύνεις κάθε μετέωρη έννοια 
Που προσεγγίζει την ελπίδα μας
Προς την αταραξία

Εκεί το ερωτηματικό που μας αποχωρίζεται

Είσαι παντού Μοιράζεσαι
Τις σκοτεινές μας άρπες
Άυλο περίβλημα.

                  ε'

Φύγαν τα μάτια μας αλλά προπορευόνταν οι ψυχές μας
Στη συνάντησή τους μες στους ουρανούς
Έλαμψε καθαρή στιγμή
Τρεμούλιασμα εναγώνιο
Το πιστό καθρέφτισμα των σωθικών μας

Πιο ψηλά
Στην ενωμένη μοναξιά των άστρων της
Θρονιάζεται η Γαλήνη

Γιατί την απαλλάξαμε από το κορμί μας
Γιατί την εξαντλήσαμε από τις ελπίδες μας
Γιατί της φέραμε τάμα την Ιδέα μας

Ξαναγεννάει αισθήματα.

                 στ'

Μέσα μας αναλύθηκεν η Σιωπή
Ο αρχάγγελός της άγγιξε τα μύχια
Σ' ακατοίκητο χάος κύλησε τη μνήμη
Όταν εχαρισθήκαμε σε μιαν απίστευτη όχθη

Όχθη των ελαφρών σκιών
Ονειρεμένη άλλοτε από δάκρυα
Τα χρυσά στίγματα μας κοίταξαν
Τόσο που αποσπασθήκαμε απ' το βάρος μας
Όπως αποσπασθήκαμε απ' την αμαρτία!

                 ζ'

Νοητή λάμψη
Κυανό διάστημα
Κάθαρση της ψυχής!
Σαν νά' λειψε ο επίγειος θόρυβος
Σαν να σταμάτησε η κακία της μνήμης
Καθαρό πάλλεται
Το καινούριο μας όνειρο
Μας τραβάει απ' το χέρι αόρατο χέρι

Όπου Γαλήνη γίνεται ο αθώος ουρανός
Όπου η Ψυχή ελέγχεται αναλλοίωτη.


Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Ηρώδειο


Πήγα χθες στη Μήδεια (του Μποστ), στο Ηρώδειο. Ας είναι καλά ο Κώστας (φοιτητής μου πριν μια δεκαετία περίπου, πάντα καλός φίλος - δικός μου και του Συγκριτικού Δικαίου!), που είχε βγάλει εισιτήρια.

Ωραία παράσταση. Η Λήδα Πρωτοψάλτη εξαιρετικά σουρεαλιστική Μήδεια! Ο Θανάσης Παπαγεωργίου πολύ καλός - και ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης της συγκεκριμένης παράστασης. Γενικά όλοι οι συντελεστές ήταν πολύ καλοί. Δεν μπορώ, βέβαια, να πω ότι εκστασιάσθηκα... δεν ξέρω αν "έφταιγε" η παράσταση, το έργο ή το ότι το μυαλό μου ήταν σε χίλια πράγματα συγχρόνως...





Απόρησε ο Κώστας γιατί μου άρεσε αυτή η selfie που έβγαλε και όχι οι άλλες (έβγαλε περισσότερες, διότι γκρίνιαζα και έκανα γκριμάτσες!!) που ήταν πιο καθαρές. Μα είναι σαφές γιατί: διότι φαινόμαστε αστείοι (εντάξει, Κώστα, και λαμπεροί, όπως είπες!!!)




                    Και μια πραγματικά υπέροχη φωτογραφία που βρήκα στο διαδίκτυο:                                                              
                             Elena Lobsanova, First Soloist, The National Ballet of Canada



Δεν θέλησα να γράψω κάτι για την κατάσταση που επικρατεί... Προτιμώ να ευχηθώ σε όλους μας:

                                                             ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ











Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

On angels

ON ANGELS

All was taken away from you: white dresses,
wings, ever existence.
Yet I believe you,
messengers.





There, where the world is turned inside out,
a heavy fabric embroidered with stars and beasts,
you stroll, inspecting the trustworthy seams.

Short is your stay here:
now and then at a matinal hour, if the sky is clear,
in a melody repeated by a bird,
or in the smell of apples at the close of the day
when the light makes the orchards magic.




They say somebody has invented you
but to me this does not sound convincing
for humans invented themselves as well.

The voice - no doubt it is a valid proof,
as it can belong only to radiant creatures,
weightless and winged (after all, why not?),
girdled with the lightning.




I have heard that voice many a time when asleep
and, what is strange, I understood more or less
an order or an appeal in an unearthly tongue:
day draws near
another one
do what you can.

                                          Berkeley, 1969

                                                        Ceslav Milos













Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Προσευχή





Χθες αγόρασα αυτό το βιβλίο, διότι μου φάνηκε (και πρέπει και να είναι) πολύ ενδιαφέρον.




http://press.princeton.edu/titles/10503.html


Στη γιορτή μου, μου είχαν φέρει δώρο αυτή την πανέμορφη έκδοση των παραμυθιών των Αδελφών Grimm. Πολύτιμο απόκτημα!




Όπως και το "Grimms Wörter" του Günther Grass, που το είχα αγοράσει πριν 5 χρόνια  και δεν το έχω διαβάσει ακόμα (αίσχος...!), διότι συνέχεια παρεμβάλλονται άλλα...




http://www.welt.de/kultur/article9095298/Grass-uebt-Oralverkehr-mit-Vokalen.html

http://www.faz.net/aktuell/feuilleton/buecher/rezensionen/belletristik/guenter-grass-grimms-woerter-a-wie-apostel-m-wie-moral-11014476.html

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Μακάρι να μην έρθεις
Να χαθείς
Στους δρόμους
Πιο πέρα κι απ' το πέρα
Εκεί θα έχεις λόγο να υπάρχεις
Εδώ χρησιμότητα καμία
Ομολογώ
Θέλω τόσο πολύ να λείψεις
Τα πόδια σου να μην πατήσουνε στη γη μου
Εσύ ένας εκ γενετής φυσιολάτρης
Γεωργός του κάμπου
Εραστής ανθέων
Εσύ, ο άχραντος
Μακάρι να χαθείς
Σε άλλους κήπους
Να μπορούν να σε δεχτούν
Αυτούσιο
Λειτουργό καθημερινής φροντίδας
Εκεί να πας
Εκεί που θέλουν να πιστεύουν
Στους ναούς της αγάπης τους
Εκεί που κλίνουν το γόνυ από συνήθεια
Που δεν τους νοιάζει ο πόνος της επίκλησης
Δέομαι πολλάκις
Μην έρθεις.

                                  Μαρία Κουλούρη "Μουσείο Άδειο"



           Η πρώτη και η τελευταία φωτογραφία είναι από την πρεσβεία της Βραζιλίας στη Ρώμη.