Translate

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Η ηλεκτρονική δικτύωση συνεχίζεται


                                                           Καλημέρα, καλημέρα!!

Από χθες είμαι και στο Twitter (με το ονοματεπώνυμό μου, σε λατινικούς χαρακτήρες). Θα χαρώ πολύ να επικοινωνούμε (εντάξει, η ζωντανή επικοινωνία είναι καλύτερη, αλλά μην υποτιμάμε και την ηλεκτρονική) και από εκεί.





                            Κυότο, Φεβρουάριος 2005 - θα τα "ξαναπούμε" για την Ιαπωνία.





                                               Σας εύχομαι ένα πολύ όμορφο Σάββατο!!



Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

"Εκ Ναυπλίου ορμωμένην"


Με συγκινεί πολύ να το βλέπω στην περγαμηνή του διδακτορικού μου. Χαίρομαι πάντα όταν συμπληρώνω έγγραφα και γράφω "Ναύπλιο" ως τόπο γέννησης. Επίσης χαίρομαι (κάπως εγωιστικό αυτό, το παραδέχομαι!) που έχω γενέθλια την ημέρα γιορτής του πολιούχου του Ναυπλίου, του Αγίου Αναστασίου του Ναυπλιέως και έτσι, στα γενέθλιά μου το Ναύπλιο έχει αργία!!




              Αυτή ήταν η θέα μου, όταν ετοίμαζα αναρτήσεις για το blog, στο Ναύπλιο.



Σήμερα ξύπνησα "ακούγοντας" στο κεφάλι μου αυτό το υπέροχο τραγούδι. Σας το αφιερώνω:

                                      https://www.youtube.com/watch?v=C29VrT9958A

                                              Υπέροχοι στίχοι ήσυχης απελπισίας...

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

27 Αυγούστου 1922 - μια ημέρα τρομακτική...


Σαν σήμερα, το 1922, μπήκε ο Τουρκικός στρατός στη Σμύρνη.. Μετά, όλα μια φρίκη...

Δεν χρειάζεται να πω πολλά, είχα γράψει γι'αυτό, άλλωστε, σε προηγούμενη ανάρτηση (http://elinamoustaira.blogspot.com/2014/05/blog-post_20.html)




                                             Η παλιά ομορφιά της Σμύρνης, η γαλήνη...




Το θέατρο της Σμύρνης - όταν ο κοσμοπολιτισμός της δεν απειλούνταν ακόμα από φωτιές...



Η Σμύρνη σήμερα. Η ομορφιά της δεν προδίδει τον πριν από 92 χρόνια τρόμο. Ο "αέρας" όμως, εκεί, αλλού, παντού, μεταφέρει φωνές και μηνύματα..




Δεν είχα ιδέα ότι υπήρχε αυτή η εκτέλεση, ομολογώ... Το είδα σε άλλο μπλογκ.

"Η Σμύρνη μάνα καίγεται"
https://www.youtube.com/watch?v=NVPHfC_b1bQ#t=70


Να ευχηθώ να μη ξανασυμβούν τέτοια γεγονότα ποτέ, πουθενά, θα είμαι μάλλον αφελής... Ας είμαι. Το εύχομαι.




Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Σκωτία - Scotland



Τον Σεπτέμβριο θα γίνει δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας. Είναι πολύ ισχυρό το κίνημα υπέρ της ανεξαρτησίας. Και είναι πάντα "δύσκολες" οι σχέσεις Σκωτίας - Αγγλίας.

Το 1066 ήταν χρονιά - ορόσημο για την Αγγλία, όταν κατακτήθηκε από τους Νορμανδούς υπό τον Γουλιέλμο. Χρονολογία αδιάφορη τότε για τους κατοίκους της Σκωτίας.

Παρεμπιπτόντως, ένα από τα διασημότερα έργα τέχνης είναι η ταπισερί της Bayeux. Αναπαρίσταται, κεντημένη, η μάχη του 1066. Βρίσκεται στο μουσείο της Γαλλικής πόλης στη Νορμανδία, Bayeux.


Διαβάστε για τις εργασίες ολοκλήρωσης (φέτος) της ταπισερί, η οποία είχε μείνει ατελείωτη. Έχει πολύ ενδιαφέρον.
Bayeux tapisserie:
http://www.bbc.com/news/uk-england-28018096

Η πρώτη μεγάλου βεληνεκούς παρέμβαση των Άγγλων στα των Σκωτσέζων, ήταν το 1286, όταν ο βασιλιάς Alexander I πέθανε χωρίς να αφήσει διάδοχο. Ο Edward I της Αγγλίας, εκμεταλλευόμενος την αστάθεια που προκλήθηκε, έδωσε την υποστήριξή του στον John Balliol, εκπρόσωπο του ενός από τα δύο κλαν που διεκδικούσαν τον θρόνο (της Σκωτίας), υπό τον όρο ότι θα υποτασσόταν στην προστασία του (Edward I). Αυτός ο βασιλιάς (ο John Balliol), φοβούμενος μήπως του συμβεί ό,τι είχε συμβεί και στους Ουαλλούς το 1284, όταν κατακτήθηκαν από τον στρατό του Edward I, υπέγραψε συμμαχία με τον Philippe IV (επονομαζόμενο και Philippe le Bel ή roi de fer) της Γαλλίας, το 1295, την Auld Alliance (Old Alliance, στα Σκωτσέζικα), συμμαχία που διατηρήθηκε μέχρι και αρκετά χρόνια του 16ου αιώνα και έμβλημα της οποίας ήταν και το "Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου").


Edward I, γνωστός και ως "Longshanks" (of long legs, ήταν πολύ ψηλός) ή "The Hummer of the Scots" (το σφυρί των Σκωτσέζων), αποφάσισε να εισβάλει στη Σκωτία και ήταν πολύ σκληρός εχθρός. Παράδειγμα της σκληρότητάς του ήταν το ότι από τους 8.000 κατοίκους της παράκτιας πόλης Berwick, έμειναν μόνο μια χούφτα άνθρωποι που διηγήθηκαν το τρομακτικό αυτό γεγονός.

Στην περίοδο εκείνη εμφανίζεται και ο εθνικός ήρωας πλέον της Σκωτίας, William Wallace (άγαλμά του βλέπετε στην πρώτη φωτογραφία), ένας ευγενής (δευτεροκλασάτος) του οποίου τα ανδραγαθήματα του προσέδωσαν ένα τεράστιο γόητρο μεταξύ των ομοεθνών του (η ταινία Braveheart βασίζεται στη ζωή του) και ο οποίος τον Σεπτέμβριο του 1297, συμμαχώντας και με άλλους Σκωτσέζους ευγενείς, νίκησε τον στρατό του Edward I στη μάχη του Stirling.

Προδόθηκε (ακόμα ένας...), αιχμαλωτίσθηκε και εκτελέσθηκε το 1305 στο Λονδίνο. Εν τω μεταξύ, οι διαμάχες μεταξύ ανταγωνιστικών κλαν στη Σκωτία, διαδέχονται η μια την άλλη. Το 1306 στέφεται βασιλιάς ο Robert the Bruce.

Οι νίκες του σε διάφορες μάχες τοπικές προανήγγειλαν το τέλος της Αγγλικής παρουσίας στη Σκωτία, το οποίο επήλθε το 1314, με τη μάχη του Bannockburn. Η νίκη αυτή κατοχύρωσε τη Σκωτσέζικη ανεξαρτησία για μεγάλο χρονικό διάστημα και το 1371 ανήλθε στο θρόνο η δυναστεία Stewart, η οποία βασίλεψε στη Σκωτία στη διάρκεια 3 αιώνων.

Πολλά γεγονότα συνέβησαν τους επόμενους αιώνες. Κατά τα τέλη του 1705, όταν η σχέση μεταξύ των δύο χωρών ήταν έκρυθμη και ο πόλεμος φαινόταν πολύ πιθανός, άρχισαν οι διαπραγματεύσεις ώστε να σχηματισθεί η Μεγάλη Βρετανία. Οι Άγγλοι ήθελαν το στέμμα να πάει στη Γερμανική δυναστεία του Αννόβερου και οι ηγέτιδες τάξεις των Σκωτσέζων απαιτούσαν εγγυήσεις για την πρεσβυτεριανή εκκλησία και τη διατήρηση του νομικού και εκπαιδευτικού τους συστήματος.

Το 1707 υπεγράφη εκουσίως από τα κοινοβούλια των δύο χωρών η Act of Union - σε μια ατμόσφαιρα επίσημης ισότητας, αν και η θέση των Σκωτσέζων ήταν πιο εύθραυστη.


Όπως σημειώνεται από τους γνώστες των ιστορικών αυτών γεγονότων, η Ενωτική Πράξη υπεγράφη λόγω προσπαθειών των ιθυνόντων στη Σκωτία, όμως ο λαός της Σκωτίας δεν ήταν υπέρ της ένωσης, γι'αυτό και συνεχίσθηκαν οι ταραχές για κάποιο διάστημα.

Το υπέροχο κάστρο του Εδιμβούργου! Το έχω επισκεφθεί, στη διάρκεια παραμονής μου αρκετά χιλιόμετρα έξω από την πόλη (και αυτό ήταν εμπόδιο για να επισκεφθώ την πόλη, εύχομαι να ξαναπάω), για τη Γ.Σ. της Commission Internationale de l'Etat Civil




Ιδιαίτερη - και πολύ ενδιαφέρουσα - περίπτωση δικαίου είναι και το δίκαιο της Σκωτίας, το οποίο υπάγεται στην κατηγορία με τον [τεχνικό] όρο "Μικτά νομικά συστήματα" - όπως είναι και το Κυπριακό δίκαιο, που ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση.

(Από το βιβλίο μου "Συγκριτικό Δίκαιο":
     "Ως μικτά νομικά συστήματα, χαρακτηρίζονται εκείνα που έχουν στοιχεία και του αγγλοσαξονικού common law,  και του civil law, δηλαδή των ευρωπαϊκών ηπειρωτικών δικαίων. Ορισμένα από αυτά είναι ανεξάρτητα κράτη και άλλα είναι μη ανεξάρτητα τμήματα κράτους με ομοσπονδιακή ή ενοποιημένη πολιτική δομή.
.....
Στις περισσότερες περιπτώσεις δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της αποικιακής περιόδου, όταν κράτη κυρίαρχα, με δίκαιο ευρωπαϊκό ηπειρωτικό, μεταβίβασαν – εκούσια ή ακούσια - υπερπόντιες αποικίες σε άλλα κράτη, στα οποία ίσχυε το αγγλοσαξονικό δίκαιο. Έτσι σχηματίσθηκαν π.χ. τα μικτά συστήματα των Φιλιππίνων, του Πουέρτο Ρίκο, της Λουιζιάνα, του Κεμπέκ, της Νότιας Αφρικής.
Ειδική περίπτωση αποτελεί η Σκωτία, η οποία απέκτησε ένα δομικά μικτό σύστημα, όταν συγχωνεύθηκε με τη Βρεταννία, με την Ενωτική Πράξη (Act of Union) του 1707. Έχει κοινά με την Αγγλία το δημόσιο δίκαιο και τους δημόσιους θεσμούς, όμως διατήρησε το ιδιωτικό της δίκαιο, το οποίο είναι ρωμαιοολλανδικής προελεύσεως, δηλαδή επηρεασμένο βαθειά από το ρωμαϊκό δίκαιο όπως ερμηνεύθηκε στην ηπειρωτική Ευρώπη.")


Και επειδή μου αρέσουν τα πάσης χώρας ιστιοπλοϊκά και καΐκια, ας κλείσω με μια άσχετη προς το θέμα μεν, υπέροχη όμως εικόνα από το Port Townsend (μικρό ψαροχώρι στην πολιτεία Washington). Φωτογραφία αναγνώστη της El País, από όπου και την τσίμπησα.










Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Καλή εβδομάδα!!!


(όσο προλαβαίνετε!)

Όλο το απόγευμα το τραγουδούσα από μέσα μου! Κάπου το είχα ακούσει και μου είχε κολλήσει. Μου συμβαίνει συχνά αυτό - κάποιες φορές επίσης ξυπνάω τραγουδώντας ένα τραγούδι, που Κύριος οίδεν πώς μου κολλάει μέσα στη νύχτα!

Νομίζω ότι είναι από τα ωραιότερα τραγούδια που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια!! Αν ήμουν έφηβη, θα σας έλεγα ότι θα ήθελα να είμαι ροκ τραγουδίστρια (το έλεγα τότε!) και να τραγουδούσα ένα τέτοιο τραγούδι!!

Το έψαξα λοιπόν:
Sharon Kovacs, "My love". Σας δίνω δύο λινκς, το πρώτο μου αρέσει περισσότερο, το δεύτερο - και επίσημο - είναι λίγο πιο τρομακτικό!

https://www.youtube.com/watch?v=XMjmsd7YuZI

https://www.youtube.com/watch?v=CR6M_sqTVqE




Υ.Γ. Πιθανολογώ ότι θα σας εκνευρίσω, αλλά δεν μου αρέσουν πολύ τα Σαββατοκύριακα και δεν έχω πρόβλημα με τις Δευτέρες.

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Jackson Pollock - Mark Rothko

Επέστρεψα από το καθημερινό κολύμπι (σε πισίνα, άντε να βρω θάλασσα τόσο κοντά, ώστε να πηγαίνω και να γυμνάζομαι με στρατιωτική πειθαρχία - λόγω αγάπης αλλά κυρίως λόγω ...μπαλωμένου χεριού που απαιτεί συνεχή ενίσχυση του μυϊκού συστήματος) και "έπεσα" σε εκπομπή στο κανάλι της Βουλής για Αμερικανούς ζωγράφους. Θυμήθηκα (όχι ότι το ξεχνάω ποτέ!) την αδυναμία που έχω σε δύο συγκεκριμένους:

1) Jackson Pollock, 1912 - 1956. Αμερικανός ζωγράφος, αφηρημένος εξπρεσιονιστής. "Dripping", η ιδιαίτερη τεχνοτροπία του.

                             http://www.moma.org/collection/object.php?object_id=78386


Όταν το είδα μπροστά μου, στο MoMa - Museum of Modern Art (Ιούνιο 2008, ήμουν στη Νέα Υόρκη για τη Γ.Σ. της UNCITRAL), έμεινα αποσβολωμένη από τη συγκίνηση... Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω, πιστεύω άλλωστε ότι η τέχνη πρέπει να .."χτυπάει στο δόξα πατρί" (δική μου έκφραση!), όχι να συγκινεί κατόπιν παραινέσεως ή να προκαλεί αφ' υψηλού σχόλια απαίδευτων στην ουσία, συμπλεγματικών ανθρώπων, που υποστηρίζουν με τη στάση τους πως λίγοι είναι οι ικανοί να "καταλάβουν". Οποία ανοησία! Η τέχνη είναι η ίδια η ζωή. Αν έχουμε ανοιχτούς τους "δέκτες" μας, θα νοιώσουμε άμεσα τη γοητεία. Εννοείται, βέβαια, πως όσο περισσότερα έχουμε διαβάσει για καλλιτέχνες και τα έργα τους, τόσο περισσότερο έχουμε προετοιμάσει το έδαφος για τη συγκίνηση.

"Nec Spe, Nec Metu" - "Χωρίς ελπίδα, χωρίς φόβο" (τι σύμπτωση, μήπως σας θυμίζει κάποιον δικό μας συγγραφέα;!): επίσης στο MoMa.



       "Automn Rythm", διάσημο έργο του στο  Metropolitan Museum, στη Νέα Υόρκη επίσης.



Αν δεν έχετε δει την ταινία "Pollock" με τον Ed Harris, σπεύστε!!!!!!!! Είναι τέλεια!!!!!!

https://www.youtube.com/watch?v=z0xiovbDML0

Θυμάμαι ότι είχα διαβάσει συνέντευξη του [καταπληκτικού ηθοποιού] Ed Harris, όπου έλεγε ότι, επειδή του άρεσε να ζωγραφίζει (και είχε ταλέντο, υποθέτω), ο πατέρας του σκέφτηκε να του κάνει δώρο τη βιογραφία του Jackson Pollock, τον οποίον θαύμαζε - ο Ed! Από τότε, του καρφώθηκε στο μυαλό να γυρίσει μια τέτοια ταινία - όπερ και έγινε. Σπεύστε, είπαμε!

2) Mark Rothko, 1903 - 1970, επίσης αφηρημένος εξπρεσιονιστής.

Διάσημα τα "τετράγωνά" του. Αυτό (αφίσα κορνιζαρισμένη, εννοείται!) το έχω στο γραφείο μου, στην Ακαδημίας. Σας διαβεβαιώ ότι παραμένω ερωτευμένη μαζί του, μετά από τόσα χρόνια (ίσως και 15). Είμαι σταθερός άνθρωπος στις αρέσκειές μου!! Πιθανότατα και στις απαρέσκειες!



Εικόνα από αίθουσα στο MoCa (Museum of Contemporary Art), Los Angeles. Ελπίζω να πάω κάποτε.



Ένα εξαιρετικό βιβλίο! Το έχω, εννοείται. Η έκδοσή του οφείλεται στην αγάπη του γιού του, Christopher Rothko, ο οποίος βρήκε το χειρόγραφο του πατέρα του (που πιθανότατα το είχε γράψει το 1940-41) και φρόντισε να εκδοθεί - το 2004. Περιλαμβάνει τις απόψεις του ζωγράφου για τον κόσμο της μοντέρνας τέχνης, για την ιστορία της τέχνης, για τους μύθους, για την ομορφιά, για τις προκλήσεις που συνεπάγεται το να είναι κανείς καλλιτέχνης, για την αληθινή φύση της "Αμερικανικής τέχνης", αλλά και για πολλά άλλα.


Και ένα φωτογραφικό έργο τέχνης της φύσης και του Σπύρου Ορφανού! Πόρτο Ράφτη, απόμερη παραλία. Μας ανοίγει την όρεξη...!



Και ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια: https://www.youtube.com/watch?v=6DZn0lDglMI

Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

Διαβάζοντας, γράφοντας, θαυμάζοντας

Είναι πολύ μοναχική η δουλειά μου - σχεδόν ...εξ ορισμού - και παρά το ότι τα πάω καλά με τον εαυτό μου (σε γενικές γραμμές, χωρίς υπερβολές!), δεν είναι πάντα εύκολη η απομόνωση που χρειάζεται το διάβασμα και το γράψιμο.

Να, ας πούμε τώρα, προτιμώ να χαζεύω τις φωτογραφίες που έβγαλα στο Ναύπλιο αλλά και να ψάχνω στο διαδίκτυο για μικρά οπτικά και ηχητικά αριστουργηματάκια.



Μια υπέροχη χορογραφία του ΜΕΓΙΣΤΟΥ Ισπανού χορογράφου Nacho Duato, "O Domina Nostra", επάνω στη θεϊκή μουσική του Πολωνού Henryk Górecki.




Απόσπασμα από πρόβες και μια μικρή περιγραφή από τον ίδιο, για το πώς εμπνεύσθηκε τη χορογραφία. Ένα θρησκευτικό θέμα που έγινε συγκλονιστικό θέαμα και άκουσμα! Είχα την τύχη να το δω πριν 3 χρόνια, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

https://www.youtube.com/watch?v=EeSllWy-rcQ



Και άλλο ένα απόσπασμα:

https://www.youtube.com/watch?v=vBAW-C1n_Tw


                                        Το ξέρετε ήδη ότι λατρεύω τις μπουκαμβίλιες!


                                                  "Extremely close", του Alejandro Cerrudo

                                           https://www.youtube.com/watch?v=bI0qnUwAt3c

                      Και μια άλλη χορογραφία του: https://www.youtube.com/watch?v=uJK0FDvqkw8




Δεν συμπαθώ καθόλου τα έντομα (το θέτω με σχήμα λιτότητας!) και δεν καταλαβαίνω καθόλου πώς μπορούν και φορούν κοσμήματα που έχουν μορφή εντόμων! Εξαίρεση: λατρεύω τις πεταλούδες!!!

Ουφφ... πάλι τα κατάφερα και πέρασε η ώρα χωρίς να προλάβω να κάνω όσα σκεφτόμουν..

Ας παρηγορηθώ με ένα από τα ΠΟΛΥ αγαπημένα μου τραγούδια, του Χρήστου Θηβαίου:

                           https://www.youtube.com/watch?v=PicsqlzYqqE

Υ.Γ. Διόρθωσα το λάθος.. είχα ξαναβάλει μια χορογραφία, αντί για το τραγούδι "Θά'θελα νά'σουνα εδώ".